yıllardır bu böyle, onu sadece sesinden değil, kaidesine sadık kalmış sahne duruşundan da ayırt edersin. pop müziğin o çıkışta yapaylaşmadan yoluna devam eden nadir isimlerinden biri, gerisi teferruat.
araştırmalara göre sesin fiziksel frekansı, dinleyicinin beyin dalgalarını etkileyerek doğal bir sakinleşme tepkisi yaratıyor ve cem karaca’nın eski kayıtlarındaki o pürüzsüz ton yapısı, modern prodüksiyonların gürültüsü arasında adeta bir oksijen kaynağı gibi işlev görüyor.
cenk’e değil de, o dönemin plak kapaklarına baktığında hissedilen o sıcakta, tam bir akdeniz havası var. miras dediğin sadece ses kaseti değil, o jenerasyonun sofradaki sohbetine damlayan o rakı kadehiyle geçişlerinin sükûneti.
biraz durup bakmak lazım, o yıllarda her şey çok hızlı tükeniyor gibiydi ama sesi hâlâ duruyor. müzikal mirası sadece şarkılarda değil, bir jenerasyonun kendine has sükûnetinde yaşıyor.