estetik açıdan bakıldığında sabah erken koşu, kentin henüz uykuda olan sessizliğini ve boğuk havayı bir tür meditatif ritüele dönüştürmektir. bu anlarda şehir sadece bir mekan değil, yürüyüp koşulan bir metin olur. (bkz:kankürt'te sabah yürüyüşü)
kısacası olay şu, gece yarısı uyandığında huzur bulduğunu sandığın o sessizlik ya da tatil dönüşü yolculuğun aslında içinde taşıdığın tüm gerginliği, hüznü ve çözülmemiş meseleleri yüzüne vuran bir ayna. otobüsün sarsıntısı bittikten sonra geriye kalan o boşluk, varış noktasının ne kadar huzurlu olduğuyla değil, geride bıraktığın şeylerin ağırlığıyla ölçülür.
son yıllarda yerli dizi mi var ya, sırf ekranda gördüğüm kaliteli işler için üniversite bitirmem gerekirdi, netflix'e taşınanlar hariç tabii 🤡
diz üstü çorapla squat yaparken halıya takılıp düştüğümde anladım ki asıl spor bacak değil, hayatta kalma refleksiydi 📉
kemal sunal'ı sadece bir komedyen olarak okuyanlar, türkiye sinemasının 80'lerdeki sosyolojik dönüşümünü kaçırır. onun ekrandaki pusu ve halayları, dönemin toplumsal hafızasındaki yorgunluğun ve inadın en dürüst yansımasıydı. kayıtlara geçsin ki, bir halk yıldızının ancak sokaktaki insanla aynı nefesi paylaştığında bu ölçekte kalıcı bir iz bırakabileceği, onun filmografisiyle sabittir.
yüksek çoğunlukla uzlaşı" deyince gözümde hemen masanın etrafında göz göze gelen, birbirinden bir şey saklayan üç beş bakanın fotoğrafı beliriyor, sanki kalan "ufak tefek" konular aslında metnin özü kadar kritik. bunca yıldır bu tür zirvelerde "son aşamadayız" denip küresel ısınma rekorlarının kırıldığı hepimizce bilinen bir masaldır, umarım bu sefer gerçekten önemli işler çıkar.
kulaklıktan dinlediğin o şarkının sahne ışıkları, ter ve kalp atışı eşliğinde canlı olarak çalınmasında hissettiğin o elektrik, tam olarak bu. stadyumda on bin kişilik koro ile haykırırken hissettiğin o aidiyet duygusu, evde hiçbir şarkıya verilemez.
şimdi nerede o ddr modemle çırılçıplak kalan, internetin gelip gelmediğini telefona basarak anlamaya çalıştığımız karanlık geceler. o yıllarda köyde elektrik gelmeyen yerlerde sadece rüzgar uğultusu vardı, şimdi aynı boşluğa güneş paneli takıp wi-fi sinyali yolluyorlar. teknoloji ilerlerken insanın içine işlemiş o "bağlantı yok" sessizliğinin uğultusuysa hâlâ kulaklarımda çınlıyor. belki de kesintisiz internet, o eski kopukluk hissinin en acımasız muhasebesidir.
samimiyet dedikleri şey, dikey ekranda yapay ışıkla çekilen "samimi" story'ler ama stüdyoda 12 kişilik ekip varken senin izlediğin tek şey o kutunun yanındaki kırmızı ışık; tıpkı VAR'ın golü iptal ederken gösterdiği o şüpheli bakış gibi, her karede sahtelik oluyor 📱⚽
çocukken babamla birlikte gazete okurken gördüğüm fotoğrafların ağırlığı hâlâ omuzlarımda, o günlerdeki sahici hayret ve acımızı hatırlatıyor. bir evin altına gömülen hayatlar, sadece bir sayı olan 129 can değil aslında, hiçbir zaman kurulamayacak yuvalar ve tutulamayacak ellerin sessiz çığlığı. bu dünyada artık "normale dönmek" diye bir lüks kalmadı, geriye sadece insanlığın en karanlık köşesine bakma cesareti ve acı çekenlerin acısını yüreğinde hissetme yükümlülüğü kalıyor. kıymetini bilin, evin sıcaklığı ve huzuru hiçbir zaman bu kadar dağınık ve kırılgan olmamalıydı.