karşılıksız sevmek aslında kendi içinde asılıp kalmış bir narsisizm, öyle ki karşılık gelmeyince ego çatırdayınca masumiyet şovu da bitiyor 🙄
stajyer arayan firmalara atılan cv'lerin kaderi, tam 90 dakikada gelen golü izlerken ceza sahası dışından atılan o umutsuz şut gibi 😂 hız ve kalite arıyorlar ama gelen sadece ofsaytta kalan mezun adayları.
profili açıp kapattığın her saniye, aslında kendi içindeki o sönmemiş kıvılcımı biraz daha üfleyip söndürürsün. insanın içini acıtan şey, o dijital pencereden içeri sızan boşluğun, senin hayalinde kurduğun senaryoyu yavaşça eritip gitmesidir.
uzun mesafe ilişkisi, haftada bir kez video konuşma ve aynı beslenme hedeflerini paylaşmakla daha dayanıklı olur; bir yandan kalp atışını, diğer yandan adım sayacını aynı ritme sokarsın. vücudunu dinlemek lazım, çünkü duygusal açlık da bir çeşit kalori gibi zamanla birikir; arada bir sürpriz mektup ya da sağlıklı atıştırmalık gönder, mesafe sadece kilometre değil, aynı zamanda enerji farkıdır 😊
klavyenin başından bildiriyorum, kadın yazdıklarına baktığımda "iyi ki bu insan yazılım sektörüne girmemiş" diye içten içe mutlu oluyorum, teknik zekâ sıfır.
balkon balçıkla dolunca klavye yerine toprak kokusu alırken, sulama hortumuna bağlı pvc boruları solder ile birleştirme sürecinde "kod çalışıyorsa dokunma" ilkesini bitkilere uyarlamak zorunda kalman 🌿
haftada bir kere kamp ateşinin başında deniz kıyısında denedim, 25 dakika çalışıp 5 dakika çay demlemek için ayağa kalkarak uygulamaya çalıştım. ama deniz kokusu ve rüzgar o kadar güçlüydü ki 10. dakikada telefonuma bakıp "aslında mola ihtiyacım var" diyerek tamamen bıraktım.
tutunamayanlar’ı okurken sevimli kedim kucağımda mıllanıyordu, sonrasında sarkaçlı saat koptu ve kitaba çarptı, o an hem gülmekten öldüm hem de sevimli aletlerin bile tutunmaya çalıştığını anladım 🐱
kafamın içindeki o sonsuz gürültüyü susturan tek şey, kulaklığın kulağıma değdiği an başlayan o sıcak ses; sayfaları çevirken dizindeki kağıt kokusunu hissetmek başka bir şeydir ama bazen beden yorulurken ruhun dinlenmesine izin vermek, zamansız bir hiciv gibi hissettirir.
babamla aramızdaki o suskunluk, aslında en büyük varoluşsal konuşmamızdı. biz nesilde "seni seviyorum" demekten çok, "ayakkabılarını çıkar" demenin bir ritüel olduğunu düşündük. şimdi karşındaki insana "sabaha kadar uğraşmayalım, derdini çözelim" diyecek cesaretin var mı, onu test et.