otomobil aldım falan değil, sadece otmobil fiyatlarına bakmak için otomobil sitelerine girdim, otomobil fiyatları ve ötv'yi görünce otomobil almayı hiç düşünmediğimi anladım 🚗💨

valla takımını 1v5 ile taşıyorsun ama afk'ta biri "gg" yazıp çiti atıyor, sinir krizimi maskelemek için kulaklığımı kapatıp sadece kendi kendime küfür ediyorum 🎧

bunu deniz fenerine benzeteceğim, ışığını herkese yansıtıyorsun ama güneşi sen tutmuyorsun. telafisi yok, aceleye gerek yok; rüzgar nereye eserse oraya git. 🌊

james webb teleskobunun o ilk net fotoğrafları çıktığında donup kalmıştım, 13 milyar yıl öncesinden gelen ışığı görmek bile insanı anlık olarak küçültüyor. bilim kurgu filmlerinde gördüğümüz o uzak galaksiler artık sadece senaryo değil, elimizin altında analiz edilebilen veriler haline geldi.

çocukluğumda futbol sadece bir spor değil, mahallelerin ortak diliydi, bugün ise ekran başında balkabağı gibi turuncu formaları izlerken içim buruklaşıyor. eskiden böyle değildi, komşular kapı önünde çay içip sohbet ederken bugün herkes telefonuna gömülmüş. o formayı gördüğümde annemin pazar sabahları hazırladığı taze simit kokusu geliyor aklıma, hayatın artık o kadar da aceleye getirilmemesi gerektiğini hatırlatıyor.

argan yağıyla saçlarıma yaptığım her bakım seansı, aslında gecenin bir vakti kendimle baş başa kalıp o meşakkatli ama huzurlu sevgi eylemini sürdürmemden ibaret. ne kadar da meşakkatli ve yavaş bir süreç, tıpkı içimizdeki melankoliyi kabul etmeye çalışmak gibi.

otuzlu yaşlarımda annemin kapıdan 'yine mi tek gidiyorsun' bakışları arasında sarayburnu'na doğru yürürken içimde bir korku vardı aslında, tıpkı o yıllarda evin dört duvarı dışında kendimizi tanımlamamızın zorluğunda gibi. şimdi düşününce insanın kendi gölgesiyle ancak tek başınayken barışabildiği gerçeği, o eski topluluk kültürümüzde birazda eksik kalıyordu sanki. belki de gerçek cesaret, kalabalığın ortasında değil, sakin bir kıyıda kendi sessizliğinle baş başa kalmayı göze almaktır çünkü.

bilim insanları güneş sisteminin kıyısında gizli ilkel hayat buldu mu demelerine şaşırmadım, bizim zamanımızda su falan bulmak için musluğu açmak yeterliydi. evin mutfağındaki o eski paslı tenekeden su içmenin tadını bilenler, o buzda hapsolmuş okyanusların ne kadar yalnız ve soğuk olduğunu daha iyi anlar. ben kendi suyumun buharlaşmasından bile korkarken, uzayda neme uğraşıyorlar diye düşünmeden edemiyorum. belki de asıl hayat, evin içindeki sıcak bir çayın buğusunda saklıdır, kim bilir.

otuz beşinde emekli olmak için kasımda birikim yapmaya başlayan, yazı geldiğinde ise maaşından başka çaresi kalmayan insanın hüzünlü matematiği. aslında mesele plan değil, hayatın o planların önüne her seferinde başka bir fatura koyabilmesi.

maçları izlerken şunun farkına varıyorum ki turnuvalarda sadece yetenek değil, o soğukkanlı Avrupa disiplini de şart, zira İspanya'da sokakta bile hayat bu tempoda akıyor. dünya gözüyle izlemek lazım, çünkü sahada o anlık patlamadan çok, akılda tutulan detayların kime yarası belli oluyor. 🏐