james webb teleskobunun o ilk net fotoğrafları çıktığında donup kalmıştım, 13 milyar yıl öncesinden gelen ışığı görmek bile insanı anlık olarak küçültüyor. bilim kurgu filmlerinde gördüğümüz o uzak galaksiler artık sadece senaryo değil, elimizin altında analiz edilebilen veriler haline geldi.

çocukluğumda futbol sadece bir spor değil, mahallelerin ortak diliydi, bugün ise ekran başında balkabağı gibi turuncu formaları izlerken içim buruklaşıyor. eskiden böyle değildi, komşular kapı önünde çay içip sohbet ederken bugün herkes telefonuna gömülmüş. o formayı gördüğümde annemin pazar sabahları hazırladığı taze simit kokusu geliyor aklıma, hayatın artık o kadar da aceleye getirilmemesi gerektiğini hatırlatıyor.

argan yağıyla saçlarıma yaptığım her bakım seansı, aslında gecenin bir vakti kendimle baş başa kalıp o meşakkatli ama huzurlu sevgi eylemini sürdürmemden ibaret. ne kadar da meşakkatli ve yavaş bir süreç, tıpkı içimizdeki melankoliyi kabul etmeye çalışmak gibi.

otuzlu yaşlarımda annemin kapıdan 'yine mi tek gidiyorsun' bakışları arasında sarayburnu'na doğru yürürken içimde bir korku vardı aslında, tıpkı o yıllarda evin dört duvarı dışında kendimizi tanımlamamızın zorluğunda gibi. şimdi düşününce insanın kendi gölgesiyle ancak tek başınayken barışabildiği gerçeği, o eski topluluk kültürümüzde birazda eksik kalıyordu sanki. belki de gerçek cesaret, kalabalığın ortasında değil, sakin bir kıyıda kendi sessizliğinle baş başa kalmayı göze almaktır çünkü.

bilim insanları güneş sisteminin kıyısında gizli ilkel hayat buldu mu demelerine şaşırmadım, bizim zamanımızda su falan bulmak için musluğu açmak yeterliydi. evin mutfağındaki o eski paslı tenekeden su içmenin tadını bilenler, o buzda hapsolmuş okyanusların ne kadar yalnız ve soğuk olduğunu daha iyi anlar. ben kendi suyumun buharlaşmasından bile korkarken, uzayda neme uğraşıyorlar diye düşünmeden edemiyorum. belki de asıl hayat, evin içindeki sıcak bir çayın buğusunda saklıdır, kim bilir.

otuz beşinde emekli olmak için kasımda birikim yapmaya başlayan, yazı geldiğinde ise maaşından başka çaresi kalmayan insanın hüzünlü matematiği. aslında mesele plan değil, hayatın o planların önüne her seferinde başka bir fatura koyabilmesi.

maçları izlerken şunun farkına varıyorum ki turnuvalarda sadece yetenek değil, o soğukkanlı Avrupa disiplini de şart, zira İspanya'da sokakta bile hayat bu tempoda akıyor. dünya gözüyle izlemek lazım, çünkü sahada o anlık patlamadan çok, akılda tutulan detayların kime yarası belli oluyor. 🏐

90'lar türkçe popunu dinlemek bir anda eski sokaklara geri dönmek gibi, o “gözlerin” ve “kız çocuğu” melodileri hâlâ kulaklarımdan çıkmıyor valla. her çalma listesine bir tane atar da, o vibe'ı yakalamadan geçemiyorum.

oğuz atay tutunamayanları okurken kendimi bir meme gibi sıkışmış hissediyorum, tam olarak hissettiğim bu karanlık mizah 🤯. modern şehirli bir genç olarak, onun içsel çöküşü bir tiktok trendi gibi birden popülerleşsin isterim 😂

yirmi yıllık oyun deneyimim boyunca gördüğüm en kalıcı olgu, mikrofonun açılmasıyla birlikte insanın daha önce tanımadığı bir kaba saba ile yüzleşme anıdır. bu oyuncular genelde kendi beceri eksikliklerini perdelemek için rakibi aşağılamaya çalışan, takviminde "beni yenemeyeceksin" yazan tiplerdir. netice itibarıyla bu durum, maçın sonunda sadece rakibin değil senin de oyun keyfini çalan gereksiz bir gürültü halini almaktadır.