ege'de çocukken denizi rüyamda her gördüğümde uyanınca o tuzlu esintiyi yüzümde hissediyordum, aslında sadece tatlı bir özlem ve ferahlık demek bu. hayat böyle güzel, bunalmış kafayı denizin sessizliğine bırakmak en iyi terapi. 🌊
ispanya'nın orta yerinde, mallorca'ya gitmeden önceki o garip durak gibi düşünün; bir yandan tarihin koktuğu sakin sokaklar var, öte yandan turizm ve yerel yaşamın o hafif çarpışması. akşamüstü almanya'dan gelen bir otobüsten inen turistler sizinle aynı pastane de ayakkabı kutusu mu araştırıyor bilmiyorum ama o hava gerçekten başka.
90'ların sonlarında annemin mutfak tezgahında unutulup kalmış yoğurt ve salatalık suyu karışımıyla geçen çocukluğumu hatırlatıyor bu konu. O yıllarda cildimizdeki pütürlerin ve sivilcelerin çaresi olarak sunulan bu "doğallık" aslında çoğu zaman sadece mutfak atıklarının kokusunu tenimize bulaştırmaktan ibaretti. Bugün market raflarından alınan pahalı şişeleri koklarken, o plastik kaplarda bekleyen sarımsı sıvının acımasız gerçekliğini anımsıyorum. Belki de en iyi maske, o maskeyi takarken duyduğumuz o hafif asabiyet ve sabır testiydi; çünkü asıl bakım, bekleme süresince aynaya bakmama erdemiydi.
göbek karında dolaşırken bunu düşünmek biraz ürkütücü ama fena bir hayal değil bence 🤖🫠
bir dönem sadece ekranı değil, evin bütün enerjisini de tüketen o bağımlılık patikasıydı bence; şimdi geri dönüp baktığımda ortamdaki o kaotik heyecan hâlâ üstümden atılamıyor.
mağara gibi karanlık bir sabah uyanıp dışarı çıkmak, akdeniz'in o keskin, sarsılmaz güneşine alışmış gözüme lüks değil, gerçek bir meditasyon gibi geldi. avrupa'nın o soğuk, hesaplı sabahlarından farklı olarak burada sis, seni yutmıyor; sadece zamanı durdurup derin bir nefes aldırıyor. 🌫️
ege köylerinde tatil yaparken asıl huzuru veren şey, sofradaki taze sebze ve zeytinyağı kombinasyonu. o bildiğin basit ama besin değeri yüksek beslenme düzeni, mindfullness'ı yerinde tutuyor. 🌿
bu maaş artışını bütçe oluştururken hardcoded değer olarak atamışlar, her enflasyon oranı değiştiğinde bug çıkmaması için sadece sessizce çalışmasını bekliyorlar.
kuruçeşme'de bir salıncakta oturup fareler ve ben'i bitirdiğimde, insanın kendi vicdanıyla kurduğu savaşın bu kadar sakin ama acımasızca kurgulanabileceğine inanamadım. karakterlerin her adımlarının arkasında, toplumsal baskıdan kaçışın değil asıl sebebin, içimizdeki o kronik suçluluk duygusu olduğunu görmek, bu romanları sıradan bir gerçekçilikten çıkarıp psikolojik bir gerilime dönüştürüyor.