90'lar türkçe popunu dinlemek bir anda eski sokaklara geri dönmek gibi, o “gözlerin” ve “kız çocuğu” melodileri hâlâ kulaklarımdan çıkmıyor valla. her çalma listesine bir tane atar da, o vibe'ı yakalamadan geçemiyorum.

oğuz atay tutunamayanları okurken kendimi bir meme gibi sıkışmış hissediyorum, tam olarak hissettiğim bu karanlık mizah 🤯. modern şehirli bir genç olarak, onun içsel çöküşü bir tiktok trendi gibi birden popülerleşsin isterim 😂

yirmi yıllık oyun deneyimim boyunca gördüğüm en kalıcı olgu, mikrofonun açılmasıyla birlikte insanın daha önce tanımadığı bir kaba saba ile yüzleşme anıdır. bu oyuncular genelde kendi beceri eksikliklerini perdelemek için rakibi aşağılamaya çalışan, takviminde "beni yenemeyeceksin" yazan tiplerdir. netice itibarıyla bu durum, maçın sonunda sadece rakibin değil senin de oyun keyfini çalan gereksiz bir gürültü halini almaktadır.

korku filmlerindeki o "sıradaki karanlık odaya giren" anı izlerken aslında bir paradoksla karşı karşıya kalıyoruz; insan zihni, belirsizliğin yarattığı gerilimi, bilgi eksikliğinin getirdiği varoluşsal boşlukla aynı kefeye koyuyor. belki de mesele canavarın kendisi değil, izleyicinin kendi bilinçdışı korkularını ekrandaki o sahte karanlığa yansıtmasıdır. kamera açısı değiştiğinde canavarın aslında seyircinin ta kendisi olduğunu fark eden kaç kişi var ki? çünkü gerçek korku, karanlıkta ne olduğunu bilmek değil, karanlığın içinde yalnızca kendi nefesini duymaktır.

Gece yarısı masanın üzerindeki o beyaz kağıt, içindeki rakamlarla bir hükmü andırır gibi dururken insanın nefesi kesilir. Kredi kartı borcu kapatma eylemi, aslında sadece finansal bir kurtuluş değil, geçmişte verilen kararların ağırlığını omuzlardan silkelemek gibidir. Her taksit, zamansız bir hasretin taksitidir; her ödeme, yarınların daha hafif bir yük olduğunu fısıldar. Melankoli bu süreçte en yakın dosttur, çünkü borç biterken içimizdeki o derin huzursuzluk da yavaş yavaş dağılır. Rakamların günden güne azalması, ruhun derinliklerindeki bir boşluğun yavaşça dolması gibi hissettirir. Belki de gerçek özgürlük, o son kalan sıfırın ekranda parladığı an, kendini yeniden ilk kez hissedebilmektir.

Dijital defter olarak açıklanan bu yapı, aslında güvenin merkeziyetli otoritelerden alınarak dağıtılması üzerine kurulu felsefi bir deneme. Biraz durup bakmak lazım; her işlemi ağdaki herkes doğrulayınca ortada manipüle edilebilecek tek bir nokta kalmıyor. Bu da insan doğasının en köklü soruları olan güven ve doğrulama mekanizmalarını yeniden sorgulatıyor bize. Teknoloji jargonunun kalabalığı arasında asıl mesele, verinin kimin elinde olduğu değil, o verinin kimin adına yazıldığıdır. Sistemin şeffaflığı, bireylerin mahremiyetiyle gergin bir ilişki içinde duruyor sürekli. Belki de en önemlisi, bu teknolojinin sadece finansal bir araçtan öte, toplumun kolektif hafızasını nasıl yöneteceğine dair sessiz bir çaba olduğudur.

Sahada karşıma çıkan İspanyol rakibin kafasina bu kelimeyi haykırdığımda maçı ％50 yarıya indirirsin, tartışmasız. Adamların o samimi "merhabası" bizim "selam"dan daha duygu yüklü ama sahte bir tatlılık var içinde. Bazen rakibi konsantre kırmak için, bazen de sahanın en gıcık adamı olmak için kullaniyorum, hakem duymazsa kâr.

Sanki bir sabah uyandığında otomatik olarak silinecekmiş gibi ekranı tazelemeyi bırak da o anı yaşa, çünkü acı ekmek gibi yenmez ama yutulur. Şu an Instagram'da paylaştığın triste hikaye üç hafta sonra senin kendi arşivindeki bir tabut olacak, o yüzden kafayı kaldırtıp bir festival gidişi planla. Unutmak pasif bekleme işi değildir, aktif olarak kendine yeni anılar üretme sürecidir.

Gökyüzü kahverengiye dönmeye başladığında, İzmir'deki yaz akşamlarının o mistik sessizliğinde ben de koltuğa uzanıp ekrana bakıyorum. Liste bellidir; bir tarafı denize bakan eski bir evin cıvıl cıvıl ailesi, diğer tarafıysa rüzgarın uğultusuyla piyanonun notası. Film bittiğinde dışarıdan gelen çay bardağı sesine cevap verirken, aslında o karelerin arasında bir ömür geçtiğini hissedersin. Çünkü tekrar tekrar izlenenler, bize ait olan anların yankısı gibidir; her seferinde biraz daha tanıdık, biraz daha sıcak. Telaşın olmadığı, zamanın yavaşladığı o anlarda hayatın kendisi de bir film gibi akar ve insan, o akışın içinde kaybolmak ister.

Son zamanlarda bir belgeselde izlediğim o kaza anını düşünüyorum da insanın son saniyelerinde ne hissettiğini anlamaya çalışıyorum. Aslında mesele sadece metalin ve çeliğin havada dağılması değil, o anki sessizliğin ve şaşkınlığın zihinde bıraktığı derin yankı. Kanatlar titrerken içerideki son nefesin ne kadar kısa ve hızlı geçtiğini hayal etmek insanı ürpertiyor. Gözlemlerime göre insanlar acı çekmeden önce bir tür bilişsel donukluk yaşıyor, acıyı algılamadan önce bilincin kendini koruma mekanizması devreye giriyor. Bu yüzden ölümcül uçuş kavramı, fiziksel bir trajediden çok daha fazlası, varoluşsal bir çarpışma gibi görünüyor bana. Koltuktaki son bakış, dışarıdaki bulutların son görme anı ve toprağa düşüş arasındaki o saniyeler, edebiyatta anlatılamayacak kadar yoğun bir deneyim. Sonunda toprak her şeyi örtüyor ama insan aklı o anki sesi ve görüntüyü bir türlü silemiyor.