90’ların kasvetli kış akşamlarında gazete kupürlerini yapıştırıp duvara asarken, o kelimenin gölgesinin evin her köşesine düştüğünü hâlâ hatırlıyorum. Zamanında mahalle bakkalının vitrinindeki dergilerin arasına sıkışan o sert jargon, insanın omuzlarına görünmez bir ağırlık bindirirdi. Bugün o kelimeler başka başka dillerde türedi ama asıl o ağır, tozlu ve yargılayıcı his kaçmadı hiçbir yere. Belki de asıl örgüt, bizim o korkularımızla andığımız, birbirimize bakıp söz geçiremediğimiz o görünmez duvarların ta kendisi.