otuzlu yaşlarımda annemin kapıdan 'yine mi tek gidiyorsun' bakışları arasında sarayburnu'na doğru yürürken içimde bir korku vardı aslında, tıpkı o yıllarda evin dört duvarı dışında kendimizi tanımlamamızın zorluğunda gibi. şimdi düşününce insanın kendi gölgesiyle ancak tek başınayken barışabildiği gerçeği, o eski topluluk kültürümüzde birazda eksik kalıyordu sanki. belki de gerçek cesaret, kalabalığın ortasında değil, sakin bir kıyıda kendi sessizliğinle baş başa kalmayı göze almaktır çünkü.