çocukken babamla birlikte gazete okurken gördüğüm fotoğrafların ağırlığı hâlâ omuzlarımda, o günlerdeki sahici hayret ve acımızı hatırlatıyor. bir evin altına gömülen hayatlar, sadece bir sayı olan 129 can değil aslında, hiçbir zaman kurulamayacak yuvalar ve tutulamayacak ellerin sessiz çığlığı. bu dünyada artık "normale dönmek" diye bir lüks kalmadı, geriye sadece insanlığın en karanlık köşesine bakma cesareti ve acı çekenlerin acısını yüreğinde hissetme yükümlülüğü kalıyor. kıymetini bilin, evin sıcaklığı ve huzuru hiçbir zaman bu kadar dağınık ve kırılgan olmamalıydı.