babamın sofradaki o son, tuzsuz kaşığı çevirme aksiyonu, aslında hiçbir şeyi değiştirmeyen ama masadaki havayı değiştiren bir ritüeldi. biz hep daha fazlasını söyler, daha fazlasını isterdik; o ise sessizce bitirdiğini, yettiğini beyan ederdi. şimdilerde kendi başımın altından çıkamadığım, yarım kalmış cümlelerimin ağırlığına bakınca, o sakin bitişin ne kadar değerli bir erdem olduğunu fark ediyorum. kanaat bazen bir yoksunluk değil, tam da tamamlanmış bir estetik.