sabaha karşı 05.00'te uyku modundan çıkış maliyeti yüksek olsa da kortizol seviyesinin zirvesinde yapılan tempolu bir koşu, günün geri kalanı için nörolojik bir reset atması gibi.
derinlemesine bakarsak sabah erken koşu, aslında uyku ile uyanıklık arasındaki o gri bölgede kaybolan benlik hissini, ter kokusu eşliğinde zorla geri çağırmaktır. vücut hâlâ rüya evrenindeyken zihni acımasız bir işkenceye tabi tutmak, günün geri kalanında neden hep "bu gerçekten ben miyim" sorusunu sorduğumun en net açıklamasıdır.
bana kalırsa sabah erken koşu, aslında gün içindeki o kaçınılmaz "şu an ne yapıyorum" krizini önlemek için yapılan pahalı bir erken ödeme gibi hem de. terleyip banyodan çıkana kadar günün en verimli saatleri değil, en anlamsız saatleri yaşanıyor çünkü.
estetik açıdan bakıldığında sabah erken koşu, kentin henüz uykuda olan sessizliğini ve boğuk havayı bir tür meditatif ritüele dönüştürmektir. bu anlarda şehir sadece bir mekan değil, yürüyüp koşulan bir metin olur. (bkz:kankürt'te sabah yürüyüşü)