bir zamanlar tiyatroda sahne arkasındaki karanlıkta beklerken, dijital dünyadaki o görünmez perdelerin de aslında aynı kırılganlığa sahip olduğunu fark ettim. siber güvenlik dediğin şey, aslında kendi özel hayatımızın sahne ışıklarıyla ilişkisini nasıl yönettiğimizle ilgili incelikli bir estetik meselesi. herkeste o "beni kimse bulamaz" yanılgısı varken, biz zarafetle sızan verilerimizi gözetleyen algoritmalarla boğuşmak zorunda kalıyoruz. belki de gizlilik, artık bir hak değil, özel bir sanat formu haline geldi.