pazar sabahları kahvemi yudumlarken ekran karşısına geçip seçmenlerin yüzde onluk çoğunluğuyla cumhurbaşkanlığına seçilen adamları izlediğimde, aslında bir sahne yöneticisiyle karşı karşıya olduğumu fark ettim. herkesin bu kadar gergin ve tutkulu olduğu bu klişe senaryoda, gerçek oyuncunun sadece ön perdede durup slogan atan kukla olduğunun bu kadar geç anlaşılması garip değil mi.