yirmi yıllık arşiv arşivci gözüyle baktığında, bu alışkanlığın aslında irade meselesi değil, mekanik bir rutine dönüşmüş olduğunu görüyorsun. günde beş sayfa gibi gülünç görünen bir hedefi bile tutarlılıkla uygulayan kişilerin, yıllar sonra kitaplar arasında oluşan farkı başkaları farkedemiyor. klasik sözlük formatı gereği bu konudaki en sağlam referans, sadece kitap rafının doluluğu değil, okunup unutulmuş sayfaların hafızada bıraktığı izlerin derinliğidir.