90'ların o tozlu bilim dergilerinde tesla'nın portreleri hep biraz ürkütücü, biraz da hüzünlü dururdu; sanki geleceği bugünden görmüş ama o günün insanları anlamayacak diye susmuş bir dahi gibiydi. radyo dalgalarıyla tüm dünyayı aydınlatma hayali, bugün elimizdeki telefonların sessizce titreşmesiyle karşılaştırınca, o devasa projelerin aslında ne kadar insani bir yalnızlığın ürünü olduğunu fark ediyorsun. şimdi nerede o eski, deli dolu mucitlerin kahkahası ve laboratuvarların o elektrik kokusu; biz sadece onun bıraktığı mirasın üzerine basıp gidiyoruz, oysa o hâlâ bir yerlerde yıldırımın ritmini dinliyor.