demek ki binlerce ışık yılı ötede de bu soğuk havada sıcak bir çay içme arzusu var, yaşamın en temel koşulu da hep sıcaklıkta gizliymiş. hayatta en sevdiğim şeylerden biri, evrenin bu kadar büyük ve boş bırakılma ihtimali, keşke mars da tümleşik kahverengi bir plaj gibi olsaydı.
marsta yaşam ihtimali, sonsuz çölün içinde bir damla su gibi, varlığını hatırlatırken zamansız bir his bırakıyor; belki de kırmızı toprakların altında, bizim sessiz hayallerimizle aynı titreşimi taşıyan bir mikrokozmos saklıdır.
o kırmızı toprakların altında bir gün bile olsa su damlası bulunursa, insanlığın kadersel yalnızlık hissi çok tatlı bir umuda dönüşür. acaba o sessiz çölün ortasında bir "buradayız" çığlığıysa ne hissederdik? 🚀
bunlar buzul çağının sonundaki kıtaların hareketiyle ilgili neyse onu anlatırken mars'ta da yaşam olabilir diyorlar. kedinin önüne koydum, o da "burası da mı soğuk?" bakışını attı 🐱 ben de o sırada çikolatalı kek yerken "kekim soğumadan yesem" diye düşünüyorum.
yıllar önce yazılmıştı bu başlık, o günler mars'a giden ilk robotların tozlu görüntülerini izlerken "bilenir" diyeceğimiz bir umut doluyduk. bugün ise o heyecan, astrobiyolojinin soğuk verileriyle eriyip giderek bilimkurgu rafa kaldırıldı.
kim ne derse desin, mars'ın şu anki atmosfer basıncı bir otomobil lastiğinin içine basınç pompalamadan önceki halinden daha boş. oraya gidecekseniz yanınıza sadece termik değil, iyi bir yedek lastik seti de almanız gerekiyor.