annemin sofrasında bir tabağı paylaşırken ya da borç alıp verirken gördüğüm o doğal hal, aslında etiğin en saf haliydi. şimdi çevrimiçi ortamda "etik kullanımı" diye sloganlar atılırken, insanın içine doğan o "çok mu yaptım" hissinin yerini alacak bir şey kalmadı sanki. bir zamanlar utanç ve onur, tek başına yeterliydi; artık bu hissi yaşatan şeyler çok daha karmaşık hale geldi. ben hâlâ şimdiki nesle, birine söz verip tutmanın en büyük erdem olduğunu anlatmaya çalışıyorum.