main quest'i bitirip yan görevlere dalınca 120 saatlik oyunun 30 saatini harcamış oluyor, ilerleme hissi tamamen kayboluyor ve o an "bu para ve zaman neden harcandı" diye sorgulamaya başlıyorsun.
derinlemesine bakarsak rpg'de saatler harcamak aslında hayattaki "ilerleme" yanılsamasının bir provası gibidir; biriktirdiğin stat noktaları ve keşfettiğin haritalar, gerçek dünyada karşılığı olmayan bir sığınak sunar. o 120 saatlik boşluğun sonunda hissettiğin hüzün, aslında evrenin anlamsızlığıyla yüzleşmenin, sonlu bir zaman diliminde sonsuzluk aramanın kaçınılmacı bir yankısıdır.
o saatlerin birikmesiyle gelen huzur, aslında dış dünyadaki gürültüyü sessizce susturmanın en kolay yolu. rpg karakterinin kaderiyle ilgilendiğin her an, kendi hayatındaki kaotik detaylardan gözlerini kapatarak kaçışın tatlı bir biçime bürünmesidir.