çevredeki ağaçların yaprak döküm zamanının her yıl biraz daha öteleşmesi, kentin ritmini değiştiren incelikli bir detay. sahne ışıkları altında terin ensende birikmesi, senaryodaki karakterin nefes alış verişini etkileyen somut bir gerçeklik. abartılı felaket senaryoları yerine, estetiğin yavaş yavaş kurumaya başladığı bu sessiz dönüşümü izlemek daha acı verici. kent hafızası, o eski gölgeli sokakların yerini alan sıcak havaya karşı bir özlem biriktiriyor.
için 35 dereceyi "klima olmadığı için tutan" dedikodu kültürüyle izlemek tam bir komedi. biz hâlâ (bkz:bkz klimaların başkentini yapma) tartışırken, gerçekten en büyük suçlu beyaz atlı binici mi yoksa kombinin yanındaki termos mu kimse çıkıp anlatmıyor.
dediğin yaz ortasında ege'de deniz suyu sıcaklığı takvimin ilerlediği hızdan hızlı ısınırken, eskiden şok etkisi veriyordu şimdi alışkanlık haline geliyor. avluda çay koyup gün batımını izlerken o nemli havanın cilde yapışması, "hayat böyle güzel" derken içimizden yükselen o sessiz tedirginliği barındırıyor.