şikâyet etmeden bir gün kalmadığımda içimden bir şeyler kopuyor, sanki evrenin negatif enerjilerini toprağa deşarj etmek için doğmuşum. herkesin ağzı açık, kulakları tıkalı; sen yine de bağırıyorsun, sesin gidiyor gidiyor ama dönüşü yok. bu da gördük, tansiyon düşmüyor sadece mikrofon kapanıyor.
şikâyet, aslında sahnenin büyüsünü bozan o gereksiz perde arkası fısıltısı gibidir tiyatroda. izleyiciyi içeriden uzaklaştıran, estetik hazzı kaba bir yakınma diline hapseden bu tutum, sanatın gerektirdiği o zarif mesafeyi yerle bir eder.