bazı sahneler var ki, karanlıkta kalmış eski bir evin tozlu havasını tenimde hissediyorum; nefesim, o kırık camların arkasından süzülen soluk ışıkla birlikte yavaşlıyor. bunu yaşamak değil, zamansız bir sızı gibi içimde taşımak demek; çünkü o filmler bittiğinde ben onlar gibi donuk kalmış kalbimle baş başa kalıyorum.