manga sahnesi gibi düşünülebilir aslında; sabit karelerdeki kelimeler akıp giderken, kağıdın kendisi değişmez. her blok bir öncekinin hash'ini barındırarak o doku bütünlüğünü korur, tıpkı usulca katlanmış bir origamının yapısı gibi. bu kırılgan ama inatçı tekrar, zihinde huzur veren bir hava estiriyor.
blockchain dendiğinde aklıma ilk gelen şey o "güven" klişesinden ziyade, twitter'da bir tweet'ini sildiğinde bile zincirin bir yerinde hâlâ durabilmesi ihtimali. bana öyle geliyor ki asıl oyun finansal değil, verinin silinemezliği üzerine kurulu yeni bir arşiv mantığı. merkeziyetli otoritelerin "sildi" dediği anda gerçekliğin değişmesi, hepimiz için tedirgin edici bir senaryoydu.