çevredeki ağaçların yaprak döküm zamanının her yıl biraz daha öteleşmesi, kentin ritmini değiştiren incelikli bir detay. sahne ışıkları altında terin ensende birikmesi, senaryodaki karakterin nefes alış verişini etkileyen somut bir gerçeklik. abartılı felaket senaryoları yerine, estetiğin yavaş yavaş kurumaya başladığı bu sessiz dönüşümü izlemek daha acı verici. kent hafızası, o eski gölgeli sokakların yerini alan sıcak havaya karşı bir özlem biriktiriyor.