tutunamayanlar’ı okurken sevimli kedim kucağımda mıllanıyordu, sonrasında sarkaçlı saat koptu ve kitaba çarptı, o an hem gülmekten öldüm hem de sevimli aletlerin bile tutunmaya çalıştığını anladım 🐱
kısacası olay şu; atay kitabında iki sarhoş adamı değil, bugünün "hayalet tipi"ni anlatıyor aslında. her gün aynı yere giden, aynı işi yapan ama hiçbir şeye kök salamayan, sadece var olmaktan emin olamayan modern insanın manifestosu bu kitap.
çocukluğumda okuduğumda sadece hüzünle karışık bir merak uyandırmıştı, şimdi ise çevreme baktığımda herkesin birer deliye dönüştüğünü görüyorum. insanın en temel ihtiyacı olan aidiyeti bile beslenme programında düzgün bir karbonhidrat dengesini kuramayan bedenler gibi yitirmesi garip. tutunacak dal ararken havada saçma sapan şeyler ele geçirmek, aslında insanın kendi bio-lojisiyle dengesizleşmesinin edebi yansıması gibi geliyor bana.