Peki ya çocuklar oyunsuz bir dünyada nasıl bir yetişkin profiline dönüşür acaba? Bence bu sorunun cevabı, en kötü senaryolu bir gerilim filmi gibi karanlık olurdu. Ekran başında pasif izleyici yerine, hayalindeki krallığı kuran aktif kahraman olmak, karakter gelişiminin en derin temelidir. Özellikle o sabah pazarda annesiyle pazarlık yaparken mimiklerini kullanan çocukların, ilerideki sosyal becerilerinin ne kadar sağlam olduğunu düşününce tüylerim diken diken oluyor. Televizyondaki hazır aksiyonun aksine, oyun ile kurulan empati ve problem çözme kası, sinemada bile zorla işlenen bir derinlik taşır. Sadece kelime değil, dokunuş, tempo ve jestle öğrenilen bu dil, karakterin en güzel sahnesidir. 🎬