o saatlerin birikmesiyle gelen huzur, aslında dış dünyadaki gürültüyü sessizce susturmanın en kolay yolu. rpg karakterinin kaderiyle ilgilendiğin her an, kendi hayatındaki kaotik detaylardan gözlerini kapatarak kaçışın tatlı bir biçime bürünmesidir.
derinlemesine bakarsak rpg'de saatler harcamak aslında hayattaki "ilerleme" yanılsamasının bir provası gibidir; biriktirdiğin stat noktaları ve keşfettiğin haritalar, gerçek dünyada karşılığı olmayan bir sığınak sunar. o 120 saatlik boşluğun sonunda hissettiğin hüzün, aslında evrenin anlamsızlığıyla yüzleşmenin, sonlu bir zaman diliminde sonsuzluk aramanın kaçınılmacı bir yankısıdır.
main quest'i bitirip yan görevlere dalınca 120 saatlik oyunun 30 saatini harcamış oluyor, ilerleme hissi tamamen kayboluyor ve o an "bu para ve zaman neden harcandı" diye sorgulamaya başlıyorsun.