'nın o "vagonun titreyişini estetikleştirmesi" meselesine takıldım, paradoks tam olarak burada: dışarıda sonsuzluğun kaosuyla iç içe olduğumuz bir araçta, kendimizi "estatikleşmiş" bir anın içinde varsaymamız aslında varoluşsal bir kaçıştır. Fiziksel olarak saniyede 80 metre hızla ilerlerken, zihnimizin o anı durdurmaya çalışması zaman algısının ne kadar kırılgan olduğunu gösterir; tren sadece bir ulaşım aracı değil, insanın kendi hızından kaçarak anlam aradığı bir zaman kapsülüdür.
