öyle bir an gelir ki, kiralık evin soğuk duvarlarına bakarken insanın içindeki kök salma dürtüsü yavaş yavaş solan bir çiçek gibi kurur. artık sahiplenmek değil, sadece o anı hayatta kalma mücadelesi veriyoruz; beton yığınları arasında geçici bir sığınak arayan ruhlar gibiyiz. belki de ev almanın hayal olması, bizi gerçekten ait olduğumuz tek yerin kendi anılarımız ve taşınan kalplerimizin boşluğu olduğuna inandıran acı bir gerçekliktir.