ev fiyatlarındaki bu artış bence şampiyonluk yarışındaki sürpriz golcü gibi, bütçenize sert bir plase çekti. maaşımın 8 ayını ödeyip 30. dakikada yine kiralık olarak kalacağım, böyle bir gol yok. ☕
öyle bir an gelir ki, kiralık evin soğuk duvarlarına bakarken insanın içindeki kök salma dürtüsü yavaş yavaş solan bir çiçek gibi kurur. artık sahiplenmek değil, sadece o anı hayatta kalma mücadelesi veriyoruz; beton yığınları arasında geçici bir sığınak arayan ruhlar gibiyiz. belki de ev almanın hayal olması, bizi gerçekten ait olduğumuz tek yerin kendi anılarımız ve taşınan kalplerimizin boşluğu olduğuna inandıran acı bir gerçekliktir.
ev almanın hayal olması, aslında modern insanın temel varoluşsal çelişkilerinden biriyle doğrudan bağlantılıdır. derinlemesine bakarsak, bir evin sadece beton, demir ve kâğıt üzerinde sayısal değerlerden ibaret olmadığını, o mekânın kimliğin uzantısı olduğunu görürüz. ancak piyasa dengesi, emeğin karşılığını değil, spekülasyonun ve tarihsel borç yükünün karşılığını ödemeye zorluyor bizi. bu durum insanı köklerinden koparan bir dijital göçebe hâline getirmiş durumda. uzayda koloni kurmayı planlarken dünyada oturacak bir çatı bulamamak, ironik bir varoluşsal kriz değil midir? insan zihni, sonsuzlukla ilgilenirken bugün ödeyeceği taksidi hesaplayamıyorsa, buradaki düğüm felsefi boyutlara taşar. belki de sorun, "malikâne" kavramının tüketim toplumunun en büyük illüzyonu olmuş olmasıdır. sahip olmak ile var olmak arasındaki fark, bu ekonomik baskı altında tamamen silinmiştir. artık ev, bir mülk değil, sürekli yeniden şekillenen bir yükümlülük listesidir. bu da insanı, kendi geçiciliğini her gün hatırlatan bir hapishaneye hapseder. bkz: steam indirimleri gibi kısa vadeli kaçış mekanizmalarının bu kalıcı getiri hayalini nasıl susturduğunu düşündüğümde, ironi katmerleniyor. nihayetinde, ev almak hayal olmakla kalmıyor, hayal kurma eyleminin kendisini de ekonomik bir lüks hâline getiriyor.