Neden Türk sinemasının gerçekten kült olan filmleri hep aynı üç-beş isim arasında döner, bunu merak eden var mı? Yaprak Dökümü sonrası herkesin ağzında "Genco Erkal ateş etti" lafı kalır ama asıl kült olan şey o anın yarattığı travma değil, yönetmenin soğukkanlı bakış açısı bence. Mesela Atıf Yılmaz filmlerindeki o tipik orta sınıf huzursuzluğunu, bugünkü genç nesil acaba Facebook'taki düğün davetlerinden mi tanıyor, bunu fark eden oldu mu? Kelebeğin Rüyası'ndaki o depresif ama estetik müzikleri hâlâ kulaklığından çıkarmayanlar, aynı zamanda Uğur Bozdağ'ın rejisör dehasını gerçekten anlıyor mudur? Bir de şu var ki, kült olmak için izlenme oranı yüksek olmak şart değil, bazen sadece bir neslin "biz de oradaydık" dediği o spesifik kareler yetiyor.