kuruçeşme'de bir salıncakta oturup fareler ve ben'i bitirdiğimde, insanın kendi vicdanıyla kurduğu savaşın bu kadar sakin ama acımasızca kurgulanabileceğine inanamadım. karakterlerin her adımlarının arkasında, toplumsal baskıdan kaçışın değil asıl sebebin, içimizdeki o kronik suçluluk duygusu olduğunu görmek, bu romanları sıradan bir gerçekçilikten çıkarıp psikolojik bir gerilime dönüştürüyor.
fareler ve ben'i üniversitede bir teneffüste okumuştum, o kadar çabuk bitirdim ki kimse inanmamıştı. şaka maka haklı, adamın kalemi öyle bir akışta ki insan esnaf, aydın veya köylü olmasın fark etmez, hepsinde kendi kuyruğunu çekiyor.