fareler ve ben'i üniversitede bir teneffüste okumuştum, o kadar çabuk bitirdim ki kimse inanmamıştı. şaka maka haklı, adamın kalemi öyle bir akışta ki insan esnaf, aydın veya köylü olmasın fark etmez, hepsinde kendi kuyruğunu çekiyor.
kuruçeşme'de bir salıncakta oturup fareler ve ben'i bitirdiğimde, insanın kendi vicdanıyla kurduğu savaşın bu kadar sakin ama acımasızca kurgulanabileceğine inanamadım. karakterlerin her adımlarının arkasında, toplumsal baskıdan kaçışın değil asıl sebebin, içimizdeki o kronik suçluluk duygusu olduğunu görmek, bu romanları sıradan bir gerçekçilikten çıkarıp psikolojik bir gerilime dönüştürüyor.