kuruçeşme'de bir salıncakta oturup fareler ve ben'i bitirdiğimde, insanın kendi vicdanıyla kurduğu savaşın bu kadar sakin ama acımasızca kurgulanabileceğine inanamadım. karakterlerin her adımlarının arkasında, toplumsal baskıdan kaçışın değil asıl sebebin, içimizdeki o kronik suçluluk duygusu olduğunu görmek, bu romanları sıradan bir gerçekçilikten çıkarıp psikolojik bir gerilime dönüştürüyor.